Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
29 / 12 / 2022

Φαίνεται πως έχουν επανεκδόσει τα βιβλία με τον Lone Wolfe, του Joe Dever, αυτά τα Choose-Your-Own-Adventure gamebooks, και έχουν στήσει ένα καθαρά διαφημιστικό, εντυπωσιακό website το οποίο σε τραβά να αγοράσεις. Και δεν λέω πως αυτό είναι τίποτα το κακό· αλλά υπάρχει και εκείνο το άλλο website που δίνει όλα τα βιβλία του Lone Wolf, καθώς και άλλα βιβλιοπαιχνίδια, δωρεάν (ναι, νόμιμα· δεν είναι πειρατικό). Και αναρωτιέμαι τι θα γίνει μ’αυτό. Θα το κυνηγήσουν ώστε να κλείσει; Θα το αγνοήσουν απλώς ώστε να περάσει στο περιθώριο; Τίποτα από τα δύο;

Όπως και νάχει, κατεβάστε τώρα όλα τα δωρεάν βιβλία όσο έχετε καιρό. Μετά, μπορεί να τα βρίσκεις μόνο σε πειρατικές σελίδες.

Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, για εμένα. Το θέμα είναι ότι από όλα αυτά βλέπουμε, ξεκάθαρα, πάλι αυτή την τάση για εμπορευματοποίηση του διαδικτύου η οποία ξεκίνησε, αν δε λαθεύω, από το 2012 και ύστερα (ή εκεί γύρω), και έχει πραγματικά βλάψει το διαδίκτυο. Πολλοί νέοι χρήστες του διαδικτύου δεν ξέρουν καν πώς ήταν παλιά.

Παλιά, υπήρχε μόνο η μαγεία και η ανταλλαγή της πληροφορίας, με κάποια ελάχιστη διαφήμιση. Σήμερα, υπάρχει μια συνεχόμενη εμπορική διαφήμιση και κάποια από την παλιά μαγεία και την ανταλλαγή της πληροφορίας.

Εντάξει, αν αληθινά θέλεις κάποια πράγματα, μπορείς να ψάξεις να τα βρεις. Και πάντα έτσι θα είναι το διαδίκτυο. Δεν μπορεί κανένας να το μετατρέψει απλώς σε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο, όσο κι αν το θέλει. Όμως, σήμερα, αναζητώντας το πραγματικό διαδίκτυο είναι σαν να κινείσαι underground, ακόμα κι όταν δεν πλοηγείσαι σε onion websites αλλά σε κανονικά websites.

Οι ιστοσελίδες έχουν γεμίσει διαφημιστικό περιεχόμενο ενώ παλιά ήταν γεμάτες ουσιαστικό, δημιουργικό περιεχόμενο. Το βλέπω σε πάρα πολλά μέρη. Κατά πρώτον, σε sites που πηγαίνω για βιβλία φαντασίας. Παρουσιάζονται τόσα πολλά βιβλία και με τόσο διαφημιστικό τρόπο (γιατί είναι διαφήμιση, δεν είναι κάτι άλλο – απλώς δελτία τύπου τα περισσότερα από αυτά τα κείμενα) που δεν έχει νόημα να δώσεις σημασία σε κανένα. Δεν ξέρεις σε ποιο να δώσεις σημασία. Απλά τα προσπερνάς και πας παρακάτω.

Τα websites που πρόσφεραν αληθινά δωρεάν περιεχόμενο έχουν συρρικνωθεί. Παλιότερα δεν ήταν τίποτα περίεργο να ανοίξει ακόμα ένα δωρεάν περιοδικό στο διαδίκτυο. Σήμερα το πιο συνηθισμένο είναι να δεις απλώς ένα διαφημιστικό site για κάποιο περιοδικό που πωλείται σε ηλεκτρονική μορφή ή μη. Με αποτέλεσμα απλώς να το προσπερνάς και να το αγνοείς, αντί να το κατεβάσεις δωρεάν και να του ρίξεις τουλάχιστον μια ματιά μήπως και βρεις κάτι που σ’ενδιαφέρει.

Το ίδιο και για τα βιβλία. Κάποτε, ήταν το σύνηθες να δίνεις τα βιβλία σου δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή. Τώρα, όσοι τα δίνουμε δωρεάν έχουμε αρχίσει να θεωρούμαστε «περίεργοι». Ακόμα και κάποιοι που παλιά τα έδιναν δωρεάν (και το έπαιζαν και «προχωρημένοι» και «αριστεροί», μάλιστα) τώρα το γύρισαν το φύλλο και έχουν βάλει μπανεράκι για να τα πουλάνε με link προς το Amazon.

Εγώ αυτό το λέω χάλι.

Και η οικονομία, παρ’ολ’ αυτά, δεν πάει καλύτερα. (Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)

Όπως έλεγα, όμως, το πραγματικό διαδίκτυο ποτέ δεν θα πεθάνει. Δεν μπορεί να πεθάνει. Η φύση του είναι ελεύθερη, δεν είναι εμπορευματοποιημένη. Είναι να μπαίνεις και να βρίσκεις ό,τι αγαπά η ψυχή σου. Τέλος. Τα άλλα είναι μαλακίες.

Το έχουμε δει αυτό να συρρικνώνεται, και τις ιστοσελίδες να γεμίζουν διαφημιστικό περιεχόμενο χωρίς κανένα νόημα. Σκουπίδια. Ή μπορεί και ορισμένα από αυτά να είναι καλά· αλλά δεν μπορείς να τα διακρίνεις. Δεν έχεις τον χρόνο, και τα «παράσιτα» στην οθόνη είναι πάρα πολλά.

Ορισμένοι έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν αυτό το χάλι. Ορισμένοι γράφουν και γι’αυτό, μιλάνε, δεν το κρατάνε κρυφό.

Δεν λέμε να πάψει η διαφήμιση στο διαδίκτυο. Λέμε το διαδίκτυο να μη χάσει την ψυχή του από τη διαφήμιση. Η διαφήμιση δεν είναι το κεντρικό θέμα του διαδικτύου. Το κεντρικό θέμα είναι η ελευθερία και η ανταλλαγή της πληροφορίας.

Ας ελπίσουμε πως από τον νέο χρόνο θα δούμε μια αναζωπύρωση της δημιουργικότητας και της ελευθερίας και μια συρρίκνωση της εμπορευματοποίησης, που πιστεύω ότι ακόμα και οι πιο φανατικοί marketeers θα έχουν καταλάβει πλέον ότι δεν αποφέρει και τόσο σημαντικά αποτελέσματα όσο νόμιζαν.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX